แต่ชิวเรียก ความจำสั้น แต่อวัยวะฉันยาว (แขนจ๊ะ แขน อย่าคิดมากเหมือนเรานะ)
หนังไทยแบบ Feel Good เรื่องหนึ่งของ
แนวหนังรัก ที่มีมุขตลกเยอะมากกกกก (หรือชั้นเส้นตื้นวะ หัวเราะแมร่งทุกมุข)
เรื่องย่อนะ มีคู่รัก2คู่ คู่เป้กะญารินดา - เป้ไว้ผมแบบนี้แล้วหล่อดี ในหนังแมร่งปากหมามากกกกก ฮาดี คู่นี้ไม่ซึ้งเท่าไหร่ แต่เน้นฮา
คู่ลุงจำรัสกะป้าโนบิตะ (ป้าเค้าเป็นคนพากย์เสียงโนบิตะน่ะ) - ซึ้งมากกกอ่ะ แอบคิดว่าตอนแก่เรากะชิวจะเป็นแบบนี้มั้ยน้า แต่คิดว่าไม่ใช่ก้อคงใกล้เคียงเพราะชิวชอบเล่นมุขเสี่ยวๆ (เสี่ยวก้อรักนะจ๊ะ) เหมือนลุงจำรัสเลย น่ารักดี ตอนซึ้งนี่น้ำตาไหลเลยแก
แต่ที่ชอบที่สุดคือ สะพานลอย-หมาที่นางเอกเก็บมาเลี้ยง หมาไรฟระแมร่งมีคิ้ว
(คิ้วหนากว่าตูอีก)
ขอเล่ามุขนึงนะ ตลกอ่ะตอนนางเองเรียกหมาๆ ที่บ้าน -> โพไซดอน, เหม่งจ๋าย, สวนลุม คือนางเอกตั้งชื่อตามสถานที่ที่เจอพวกมันน่ะ
ให้คะแนนเลยแล้วกันนะ เอาไป 8 /10 นะจ๊ะ เพราะฮาหมายมุข และแอบซึ้งจนน้ำตาร่วงได้ด้วย แต่หักคะแนนที่หนังเดาง่ายไปหน่อย


เอิ่ม อ่านแล้วอยากจะแหวะตรง "เสี่ยวแต่ก็รักนะจ๊ะ" เนี่ยแหล่ะ -_-"
ตอบลบแก ชั้นจะบอกว่าให้แกไปลงชื่อเป็นผู้ติดตามชั้นใหม่นะ เพราะว่าอันเก่ามันไม่ link มา blog แกอ่ะ