เรื่องไร้สาระเรื่องหนึ่ง

แค่คิดจะเขียนก้อเหนื่อยใจแล้วว่ะเรื่องนี้ ก่อนจะเขียนก้อนั่งเรียบเรียงอยู่พักนึง คิดไปคิดมา แมร่งก้อไร้สาระจริงๆ แต่ยังไงก้อยังอยากเขียนอยู่ดี 555
วันนี้ตอนเย็นกำลังจะกลับบ้าน รูดบัตรรถไฟฟ้าใต้ดินเรียบร้อย "Nobody Nobody But You..." เสียง ring tone ของเรานั่นเอง
หมูอ้วน "เบอร์รี่ อยู่ไหนแย้ว"
เรา "รถไฟฯ สีลมจ๊ะ"
หมูอ้วน "พอดีเลย ไปกินกาแฟ Coffee world กันนะ เค้ากำลังจะถึงพอดี"
เราก้อคิดอยู่ในใจว่า โหกรูอุตส่าห์เดินจากป้ายรถเมล์มาถึงสถานีใต้ดินตั้งไกลนะเนี่ย แต่เอาฟระ เดี๋ยวเสาร์อาทิตย์นี้ก็จะไปเที่ยวหิวหินกับเพื่อนๆ ได้เจอกันบ่อยๆ หน่อยดีกว่า จะได้บรรเทาความคิดถึงช่วงสุดสัปดาห์ที่จะไม่ได้เจอกันไปได้บ้าง " OK ตัวเองอยู่ตรงไหนล่ะ"
หมูอ้วน "จะถึงแล้วเนี่ย"
เรา "ได้ งั้นเดี๋ยวรอตรงทางออกก่อนรูดบัตรนะ"
เกือบสิบนาทีผ่านไปปปปปปปปปปป ไหนฟระ ก้อเลยโทรไป
เรา "อยู่ไหนล่ะ ไหนบอกจะถึงแล้วไง"
หมูอ้วน "นี่ไง อยู่หน้าจุ่มแซ่บแล้วเนี่ย ตัวเองล่ะ"
เวงกำ จุ่มแซ่บนั่นมันสีลมคอมเพล็กซ์แล้วนะยะ
เราก้อของขึ้นเรยยยยยยยยทีนี้ "ไหนบอกว่ารอตรงทางออกไง แล้วไปตรงนั้นได้ไงฟระ ชั้นยืนรออยู่ตรงนี้เนี่ยไม่เห็นผ่านชั้นไปเรยฮะ"
หมูอ้วน "อ้าว นี่ตกลงอยู่ไหนเนี่ย อ้อ รถไฟใต้ดินเหรอ เค้านึกว่ารถไฟฟ้าศาลาแดง"
เราบ่นงุมงำๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แมร่งคิดว่าเป็นรถไฟฟ้าได้ไงฟระ ตรูกลับด้วยรถไฟใต้ดินอยู่ทั้งปีทั้งชาติเนี่ย จะไปรถไฟฟ้าไงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ไอ้บร้า โอ๊ย โกรธธธธธธธธธธธธธธธธธธธ ช่วงนี้เมนส์ใกล้มาเยี่ยมอยู่นะเฟร้ย รมณ์บ่ จอย เฟร้ย
หมูอ้วน "ฮะฮะฮะ สงสัยเค้าจะความจำเสื่อมแล้วล่ะ (เหมือนหนังเรื่องความจำสั้นแต่รักฉันยาวน่ะ) ทำไงดี แล้วอย่างนี้ตัวเองจะดูแลเค้ามั้ยเนี่ย งั้นตัวเองเดินมาแล้วกันนะ เดี๋ยวเค้ารอตรงนี้"
กรรม ของกรู ของกำลังขึ้นอยู่ ยังไม่เคลียร์ ยังจะมายิงมุขตอนนี้ เฮ้อ ไอ้เราก้อเดินไปสงบอารมณ์ไป 1 2 3 4 5 6 ... 10 สาบานได้ว่าเดินนับไปอย่างนี้จริงๆ เพราะไม่อยากให้เจอกันแล้วไม่สบายใจ แต่ก้อแอบคิดในใจ เดี๋ยวชิวต้องสำนึกผิดแล้วเดินมารับเราแน่ๆ เดี๋ยวต้องเจอกันระหว่างทางแน่เลย แต่เอ๊ะจะเดินสวนกันมั้ยนะ เราก้อเลยเดินไป มองซ้ายที ขวาที เหมือนคนทำของหาย เดินไปเรื่อยๆ จนถึงที่นัดหมาย ต้องตัดใจแล้วล่ะ ชิวไม่มารับตรูแน่ น่าน ยืนรอในห้างแอร์เย็นๆ อยู่นั่นเองงงง เอาวะ ไหนๆแล้ว ใจเย็นเข้าไว้
ระหว่างทางเดินไปร้านกาแฟ
เรา "อยากกินวาฟเฟิลใส่ไอติมด้วยนะ"
หมูอ้วน "เดี๋ยวก้ออ้วนหรอก เดี๋ยวก้อต้องกลับไปกินข้าวอีกนะ"
เรา "ไม่กินแล้ว จะกินแต่วาฟเฟิลแทนข้าวนี่แหล่ะ"
หมูอ้วน "จะดีเหรอ"
เรา "โอ๊ย จะกิน จะกิน จะกิน" พูดไปพร้อมกระทืบเท้าด้วย ของขึ้นรอบสองแล้วนะเฟร้ยยยย
ถึงแล้วร้านกาแฟ เฮ้อได้นั่งโซฟานุ่มๆ แอร์เย็นๆ ค่อยยังชั่วหน่อย ภูเขาไฟเริ่มสงบ นั่งแกะขนมเค้กต้นกก รสช็อคนิ่ม กับ รสส้ม ให้ชิวกินอย่างพิถีพิถัน อื้มอร่อย ความรักเริ่มหมุนรอบตัวอีกครั้ง 555 กาแฟมาเสริฟ อื้มมม อร่อย กินกับวิปครีมยิ่งอร่อย
หมูอ้วน "กินทั้งกาแฟ ทั้งวาฟเฟิล นี่เท่ากับกินข้าว 4 จานเลยนะเนี่ย"

บึ้มมมมมมมม ภูเขาไฟระเบิด แต่ระเบิดออกมาเป็นน้ำว่ะ น้ำในตากรูไง ทนไม่ไหวแล้ว shot ที่ 3 ในช่วงเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แม่เจ้า น้ำตาไหลแหมะ แหมะ ด้วยความเงียบบบบ แล้ววาฟเฟิลเจ้ากรรม ก้อมา แมร่งจะทำไมฟระตอนนี้เนี่ย ไม่มีอารมณ์กินเว๊ย

หมูอ้วน "โอ๋ เค้าขอโทษ เค้าไม่ได้ว่าตัวเองนะ เค้าพูดให้ฟังเฉยๆ มากินมะ" แล้วชิวก้อเริ่มตัดวาฟเฟิล ปาดไอติม โปะวิปครีม ราดซอสช็อคโกแลตให้อย่างดี

แล้วความคิดชั่วๆ ก้อแล่นเข้ามาในหัวภูเขาไฟที่กำลังระอุ เอาเงินวางบนโต๊ะค่าอาหารเลย แล้วลุกออกไปซะ

แต่ด้านที่เป็นนางฟ้าในใจของชั้นก้อชนะจนได้ อย่าเลยนะ มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ปล่าวๆ แย่แน่ๆ เดี๋ยวจะเสียใจทีหลังนะ ใจเย็นๆๆๆๆ

เราก้อเลยหันมากินวาฟเฟิลทั้งน้ำตา จริงๆมันจะไหลมากกว่านี้แต่แมร่งอายว่ะ คนเริ่มเยอะแล้ว กินไปเรื่อยๆ ทำไมไม่หมดซะทีฟระ ทำไมวันนี้วาฟเฟิลมันไม่อร่อยเลย ขมมาก ความเงียบเริ่มครอบงำอีกครั้ง แต่ก้อกินจนหมดนั่นแหล่ะ

เรา "กลับกันเถอะ"

แล้วก้อเดินกลับเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น ไม่คุย ไม่มองหน้า แต่ชิวก้อยังพูดเพื่อทำให้มันปกติขึ้น แต่ชั้นทำไม่ได้ทำได้แค่นี้แหล่ะ ไม่ว่า ไม่บ่น ไม่ร้องไห้แล้ว ไม่เดินหนี จนถึงทางแยก "บ๊าย บาย" พร้อมโบกมือนิดๆ ทำได้แค่นี้จริงๆ

ตอนเดินกลับมาในใจก้อปุด ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มันมาอีกแล้ว กำลังจะประทุอีกแล้ว ทำไงดี อืมมมมมม อียุ ทำไรอยู่ฟระ มารับรู้เรื่องของชั้นซะดีๆ เผื่อชั้นจะได้อารมณ์ดีขึ้น พอโทรไปหามัน เล่าไป หัวเราะไป ร้องไห้ไป เหมือนคนบ้าเลยตรู แต่ก้อรู้สึกดีขึ้นมาก เพราะพอได้พูดจึงเริ่มรู้สึกได้ว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตไรเลย จริงๆ

หลังจากมีสติก้อเลยลองวิเคราะห์สาเหตุดูพบว่าเกิดจาก

1. เมนส์ใกล้จะมา เหมือนภูเขาไฟที่พร้อมจะประทุออกมาได้ทุกเมื่อ ถ้ามีอะไรมากระตุ้นเพียงเล็กน้อย

2. ชิวสับสนอาไรที่ไม่ควรจริงๆ และยังพูดไรไม่เข้าหูอีกต่างหาก

3. เราไม่ได้งอนกันมานานมากกกกกกกกกกกกกก นานจนนึกไม่ออกจริงๆ ว่าครั้งสุดท้ายนี่เมื่อไหร่วะ (คิดว่าคงเป็นปีๆ เลยนะ) มันนานมากจนทำให้ชิวลืมวิธีง้อเราไปแล้วง่ะ สงสัยต้อง train กันใหม่ซะแย้ว

และแล้วตอนกำลังนั่งพิมพ์อยู่ชิวก็โทรมา ชั้นว่าแล้วว่าต้องทำเนียน

หมูอ้วน "เค้าไม่รู้เรื่อง เค้าขอโทษ เค้าไม่รู้เรื่อง โยโปโป๊ย"

แล้วเราก้อโกรธไม่ลง จริงๆ ก้อไม่ได้โกรธแล้วล่ะ แต่ขอหน่อยเถอะ

เรา "ไม่ได้ แค่ขอโทษไม่พอ ต้องบอกว่า ต่อไปนี้จะไม่ทำอีกแล้วครับ"

หมูอ้วน "ต่อไปนี้จะไม่ทำอีกแล้วคับ"

เรา "จะไม่ทำอีกแล้วจริงๆคับ"

หมูอ้วน "จะไม่ทำอีกแล้วจริงๆคับ"

เฮ้อ จบแบบแฮปปี้เหมือนเดิม 555 รักนะจุ๊บๆ (ขอบใจนะสำหรับคนที่ทนอ่านเรื่องยาววววววว นี้จนจบ แต่จะมีใครอ่านจนจบป่าววะ แมร่งยาวชิบเป๋งเลย พิมพ์จนเมื่อยไปหมด ^^)